Σειρά 4 επεισοδίων των 10 λεπτών για μαθητές Δημοτικού με χρήση κινουμένων σχεδίων. Μέσα από τον Νικόλα και την Άννα -καμιά φορά και τη μαμά τους- ζωντανεύουν μαγικά στον πίνακα της τάξης σκηνές από την καθημερινή τους ζωή που -τι να κάνουμε- πάντα έχουν σχέση με τα μαθηματικά.
Μόλις πριν από μερικά χρόνια συνειδητοποίησα πόσο
συχνά διέκοπτα τους άλλους και/ή έσπευδα να ολοκληρώσω τις φράσεις τους. Μετά
από σύντομο χρονικό διάστημα παρατήρησα επίσης πόσο αρνητική ήταν αυτή η
συνήθεια, όχι μόνο όσον αφορά στο σεβασμό και στην αγάπη που μου έδειχναν γύρω
μου, αλλά και για την τρομακτική ποσότητα ενέργειας που χρειαζόταν ούτως ώστε
να βρίσκομαι σε δυο μυαλά ταυτόχρονα! Σκεφτείτε το για λίγο. Όταν πιέζετε
κάποιον να συνεχίσει, ή τον διακόπτετε, ή ολοκληρώνετε εσείς την πρόταση του,
πρέπει όχι μόνο να παρακολουθείτε το δικό σας ειρμό σκέψεων αλλά και του
προσώπου που διακόπτετε. Αυτή η ένταση (η οποία, επί τη ευκαιρία, είναι πάρα
πολύ συνηθισμένη σε πολυάσχολους ανθρώπους) ενθαρρύνει και τα δύο μέρη να
αυξήσουν την ταχύτητα του λόγου και της σκέψης τους. Αυτό, με τη σειρά του,
κάνει και τα δύο άτομα νευρικά, ευερέθιστα και ταραγμένα. Είναι δηλαδή εν
ολίγοις εξοντωτικό. Αποτελεί επίσης την αιτία πολλών καβγάδων, γιατί αν
υπάρχει κάποιος που κανείς δε χωνεύει αυτός είναι εκείνος που δεν ακούει
τίποτε απ' όσα του λένε οι άλλοι. Και πώς, στο κάτω κάτω, ν' ακούσετε τι σας
λέει κάποιος όταν είστε απασχολημένος με το να μιλάτε εκ μέρους του;
Μια πολύ σημαντική τεχνική για να αποκτήσετε περισσότερη
γαλήνη είναι να συνειδητοποιήσετε πόσο γρήγορα ο αρνητικός και ανασφαλής τρόπος
σκέψης μπορεί να ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Έχετε ποτέ προσέξει πόσο νευρικοί
νιώθετε όταν αφήνεστε να παρασυρθείτε από τις σκέψεις σας; Και σαν να μην
έφτανε αυτό, όσο περισσότερο σας απορροφούν οι λεπτομέρειες του θέματος που
σας κάνει νευρικούς, τόσο πιο άσχημα νιώθετε. Η μια σκέψη οδηγεί στην άλλη και
μετά ακόμα παραπέρα, μέχρι που σε κάποιο σημείο καταλήγετε να είστε φοβερά
ταραγμένοι.
1. Μη βασανίζεστε για μικροπράγματα.
Ο Μαρκ Μπόιλ είναι ένας 30χρονος Ιρλανδός που από το 2008 αποφάσισε να αφήσει τη δουλειά του, με μάστερ και πτυχία στη διοίκηση επιχειρήσεων και τα οικονομικά, ενώ ήταν και διευθυντής σε εταιρεία με βιολογικά τρόφιμα και πήγε να ζήσει στη φύση χωρίς χρήματα, φυτεύοντας πατάτες, βολβούς και φασόλια για να τρώει.
Δείτε ένα δίλεπτο ταξίδι κινουμένων σχεδίων που αναπαριστά τον δαιδαλώδη κύκλο ζωής ενός ταπεινού σπόρου μήλου.
Η αμερικανική βουλή των αντιπροσώπων, στις 8 Δεκεμβρίου 2010, ενέκρινε με 359 ψήφους υπέρ και μόνον 44 κατά, το ψήφισμα 1704 με το οποίο:
Μια δύσκολη εμπειρία για γονείς και παιδιά είναι η πρώτη φορά στο σχολείο (ή τον παιδικό σταθμό). Ο φόβος του αγνώστου, ο αποχωρισμός από τα οικεία πρόσωπα, η νέα κατάσταση, η συνειδητοποίηση του παιδιού ότι χάνει τα «πρωτεία», η απώλεια της αίσθησης της μοναδικότητας που είχε στο σπίτι, η γνώση ότι θα πρέπει να δουλέψει και να κουραστεί για να ενταχθεί σε μια νέα ομάδα, όλα αυτά αποτελούν δυσκολίες πρακτικές αλλά κυρίως ψυχολογικές, που σηματοδοτούν το πέρασμα από το σπίτι στο σχολείο. Κι ενώ «κάθε αρχή και δύσκολη», ο χρόνος προσαρμογής κάθε παιδιού στο σχολείο είναι διαφορετικός: από λίγες ώρες μέχρι λίγες εβδομάδες.
